Duygu Kelepçesi..

NOT : LÜTFEN YAZIMI VİDEO YU DİNLEYEREK OKUYUNUZ...

         
       Herkes elbetteki vazgeçmiştir..Evinden,eşinden,sevdiğinden,cocuğundan,arabasından.işinden vb..Çoğumuz ya mecburiyetten yada gururdan,vazgeçtik.Geri dönmeği isteyenlerin hep içinde kalmıştır o vazgeçilmiş duygular..İnsanlar okadar garip varlıktırki..İnsan,diğer insana acı verebılecek güçte..Neden herkes vazgeçmek zorunda?Bir kaç günlük yaşanacak dünyada neden bu kırgınlık ve uzaklık,diye düşünürüm hep...

    Pes etmemeli,koşmalı yakalamalı insan.Onu tutmalı hatta ruhu bedeninden çıkana kadar sahiplenmeli..Olmuyosa bile insan elimden geleni (yaptım) demeli!!

 Ben vazgectim evet ama mecburdum.Peki ya vazgeçmeseydim sonu ne olucaktı diye cok merk edip düşündüm..Elime kalan kocaman bir sfır mı?Yoksa bedenimin diğer yarısı mı?

 Sonra ne mi olacaktı?işte bunları düşünürken biter coğu  duygular..Beklerken unutursun.Çünkü insan beklerken unuturmuş..Bu cümleye artık çok inanıyorum..Kanatlarımı kıracak derecede hızlı uçmaya çalıştım geride bıraktığım yol nekadar uzun olursa,okadar  çok unuturum dedim.Veee unuttum..Duygularımı unuttuğumu anladığımda yitirdim..Bunuda kesilen bir kol zamanla geçen yarası,acısı  gibi…

  Bence artık hislerinizi karşınızdakine anlatın..Onu kaybetme korkusundan değil içinizdekilerin içinizde kalmaması için..Sonu ne olursa olsun.belki birkaç saniye sonra birimiz ölücek.Sonrasında,tüm konuşulmamış duygular bizimle birlikte mezara gidicek yada en yakın dostumuza kalıcak..

  

     Ömrümüzden bir gün daha geçiyor ve bitiyor..hadi bence geç kalmayın………